Ergens in het zuiden van Frankrijk, tussen Latour-de-France en Cassagnes, verscholen tussen ruige bergen, oude bomen en het eindeloze groen, ligt ons kleine vakantiehuisje — een eenvoudige bergerie die voor ons zoveel meer is geworden dan zomaar een plek.
Elke keer wanneer we de kronkelende weg opnieuw rijden, voelt het alsof we langzaam de drukte van de wereld achter ons laten. Alsof de tijd er zachter gaat lopen. Hier geen haast, geen lawaai, geen moeten. Alleen stilte, wind door de bomen, het gezang van vogels en dat bijzondere gevoel dat je heel even helemaal alleen op de wereld bent.
Het is een plek waar we elk jaar opnieuw naar terugkeren. Geen vakantiehuis, maar een stukje van ons leven. Een traditie die ondertussen verweven zit in wie we zijn. Zodra we aankomen en de luiken openen, voelt het meteen vertrouwd — alsof het huisje ons herkent en even opgelucht ademhaalt omdat we er weer zijn. Thuiskomen, maar dan op een andere manier dan thuis.
Wat deze plek zo bijzonder maakt, is dat ze nooit hetzelfde blijft. Het licht verandert elk uur van de dag. De bergen kleuren anders bij zonsopgang dan tijdens de lange warme avonden. Soms hangt er een mysterieuze nevel tussen de heuvels, soms lijkt alles te gloeien in goud en stof. Elk jaar ontdekken we nieuwe paadjes, verborgen plekjes, onverwachte uitzichten. Zelfs dezelfde boom of dezelfde oude stenen muur ziet er telkens weer anders uit.
Misschien is dat ook waarom ik hier zo graag fotografeer. Omdat deze plek zich nooit helemaal laat vangen. Omdat elk beeld slechts een poging is om iets vast te houden van het gevoel dat hier ontstaat: rust, vrijheid, eenvoud, verwondering.
En misschien is dat uiteindelijk het mooiste aan onze bergerie: dat ze ons elk jaar opnieuw herinnert aan hoe weinig een mens eigenlijk nodig heeft om gelukkig te zijn.
