Soms sta ik even stil bij hoe ver ik al gekomen ben.
Toen ik begon met fotografie, vond ik het ontzettend spannend om mensen aan te spreken. Gezinnen begeleiden, kinderen op hun gemak stellen of een model aanwijzingen geven... het leek allemaal zo moeilijk. Door mijn autisme en ADHD heb ik tijd nodig om nieuwe situaties te verwerken en voel ik me niet altijd meteen op mijn gemak.
Maar stapje voor stapje merk ik dat er iets verandert.
De één-op-één momenten beginnen steeds natuurlijker aan te voelen. Ik durf meer initiatief te nemen, mensen aan te spreken en hen op een ontspannen manier door een fotosessie te begeleiden. Elke fotoshoot geeft me opnieuw wat meer vertrouwen, en dat voelt ontzettend fijn.
Natuurlijk ben ik er nog niet. Ik heb nog veel te leren en blijf mezelf ontwikkelen. Maar waar ik vroeger vooral spanning voelde, merk ik nu steeds vaker hoe leuk het eigenlijk is om met gezinnen, kinderen, honden en modellen samen te werken. Dat is misschien wel mijn grootste overwinning.
Ik ben ook enorm dankbaar voor alle mensen die mij dat vertrouwen geven. Voor hun geduld, hun begrip en de ruimte die ze mij geven om mezelf te zijn. Dat maakt voor mij een wereld van verschil.
Elke fotosessie is niet alleen een mooie herinnering voor mijn klanten, maar ook een stap vooruit in mijn eigen groei. En daar ben ik oprecht trots op.
